algemeen

Mijten (Acariformes) zijn kleine gleedpotigen met een lichaam dat niet duidelijk in twee (zoals bij spinnen) of drie (zoals bij insecten) geledingen is gedeeld. Samen met teken vormen ze de orde Acarina)

Oormijt:

De oormijt (Otodectes cynotis) is een veel voorkomende parasiet bij honden en katten. De oormijt leeft in het externe oorkanaal en de haren rond het oor. Bij een infestatie met de mijt produceert de gastheer een vrij typisch zwart-bruin cerumen (oorsmeer)

Otodectes cynotis

Demodex:

De Demodex-infectie wordt ook wel “jongehondeschurft” genoemd. Demodex Canis is een mijt die normaal gesproken in kleine aantallen voorkomt op de huid van honden. Er ontstaan pas problemen als er sprake is van een verstoord evenwicht in de huid en er een overmatige toename ontstaat van de Demodex-mijten. Het komt het vrij veel voor bij honden en met name bij jonge honden. Het komt het meest voor tussen de 3 en 6 maanden. Bij honden ouder dan 1,5 jaar veroorzaakt Demodex vrijwel nooit meer problemen. Demodex wordt doorgegeven van moeder op pups in de eerste 2-3 dagen na de geboorte. Besmetting onderling is onwaarschijnlijk.

Demodex uit zich in heftige jeuk, meestal op één plek. Het begint meestal aan de kop (in het gezicht), maar kan door krabben zich ook uitbreiden naar de poten. Er ontstaan kale plekken en later een diepe ontsteking van de huid.

Door een diep afkrabsel van de huid te maken, kunnen de mijten zichtbaar worden onder de microscoop. Demodex kan een hardnekkig probleem zijn. In de meest voorkomende vorm betekent dit kaalheid, vooral op de kop en rond de ogen. Deze milde vorm gaat met behandeling meestal wel over, al kan het nodig zijn om enkele weken lang te behandelen.
Als een dier echt een tekort in het weerstandssysteem heeft, kan demodex een ernstig beeld veroorzaken, met naast de kaalheid ook huidontsteking over het hele lichaam. Deze ernstige vorm is veel moeilijker en soms helemaal niet te bestrijden.

Schurft:

Met name de oorranden, de ellebogen en de buik zijn voorkeursplaatsen voor deze parasieten. Al snel breidt het zich over de gehele huid uit. Ook de mens kan zich door contact besmetten!
De diagnose wordt ook hier weer gesteld door huidafkrabsels. Maar makkelijk een mijt vinden valt tegen. Vaak zijn vele huidafkrabsels nodig om één mijt te vinden.

 

Cheyletiella:

De mijt Cheyletiella, een niet-gravende mijt, veroorzaakt de parasitaire huidaandoening 'cheyletiellose' (ook wel 'wandelende roos' of in het Engels: "walking dandruff') bij de kat en de hond.
Ook deze infectie zie je vooral bij jonge dieren en is zeer besmettelijk tussen dieren onderling, maar ook van dier op mens . De besmetting vindt plaats door direct contact, maar de mijten kunnen ook overgedragen worden door luizen, vlooien en vliegen.

Jeuk is niet altijd duidelijk aanwezig. De vacht is dof, er zijn veel schilfers (roos) en losse haren. De diagnose kan eenvoudig worden gesteld door het aantonen van de parasieten via huidafkrabsels. Ook kun je een stofzuigermonster nemen van de vacht.
 
De behandeling bestaat ook hier weer uit anti-parasitaire middelen (shampoos, bepaalde druppels in de nek zoals Advocate en Stronghold bij alle in huis aanwezige dieren. Bedenk daarbij dat er soms dragers in huis zijn (vaak Cocker spaniëls, poedels en langharige katten), die geen afwijkingen of klachten hebben maar die wel de parasieten bij zich hebben en dus besmettelijk zijn voor andere dieren en de mens (lichte jeuk en wat rode bultjes op bijvoorbeeld de armen).
 

Cheyletiella                                                  Cheyletiella (zie de klauwtjes)